( 280 ) خوشا آنان كه ترك كام كردند * به كام عار ننگ از نام كردند به خلوت انس با جانان گرفتند * به عزلت خويش را گمنام كردند به شوق طاعت و ذوق عبادت * شراب معرفت در جام كردند ز بهر صيد معنى دانهء ذكر * فكندند و ز فكرش دام كردند به حق بستند چشم و گوش و دل را * محبت را به عرفان رام كردند به حق پرداختند از خلق رستند * به شغل خاص ترك عام كردند نظر را وقف كار دل نمودند * به جان اين كار را اتمام كردند ز دنيا و غم دنيا گذشتند * مهمّ آخرت انجام كردند كشيده دست از آسايش تن * به محنت همچو فيض آرام كردند « 1 » ( 281 ) خوشا آن كو انابت با خدا كرد * به حق پيوست و ترك ما سوى كرد خوشا آن كو دلش شد از جهان سرد * گذشت از هر هوس ترك هوا كرد خوشا آن كس كه دامن چيد از اغيار * به يار واحد فرد « 2 » اكتفا كرد خوشا آن كس كه فانى گشت از خود * ز تشريف بقاى حق قبا كرد خوش آن كو در بلا ثابت فدم ماند * به جان و دل به عهد ذرّ « 3 » وفا كرد خوش آن كو لذّت دار الفنا را * فداى لذّت دار البقا كرد خوش آن دانا كه هر دانش كه اندوخت * يكايك را عمل بر مقتضى كرد خوشا آن كو به حدس صايب عقل * مهمّ و نامهم « 4 » از هم جدا كرد خوشا آن كو به تنهايى گرفت انس * چو فيض ايّام بگذشته قضا كرد ( 282 ) آنان كه ره عالم ارواح بپويند * مردانه ز آلايش تن دست بشويند

--> ( 1 ) - بدون تفاوت در همهء نسخه‌ها . ( 2 ) - عق : خود . ( 3 ) - چ پ ، چ ش : او . ( 4 ) - عق : مهمّ نامهمّ .